çam ağacının şefkati
saçların gibi
uğurlu bir yanı olmalı
bu serinliğin
aramızdaki insanca tadı
yalnızca
ikimizin yaşayabilmesi gibi
sancılı bu kekrelikte...

birbirimizi severken
eskimeyelim istiyorum hiç
yollara bir yorumum yok
gün ortası yorgunuyum
anılarımız ölü doğarken geceye
geçeceğimiz karanlıkta
bütün sinemaları kapanacak
çocukluğumuzun
biz kalacağız ortasında
bir tek biricik bir özlemin...

sokaklara yürekten bağlı
gözlerimin soluksuz son çığlığı
çocuklar rahat bırakmasın istiyorum
uykusuzluklarımı
ve bir de ev altı bakkallarından alınmış
acı zeytinle ekmeğin tadıyla
yaşanacak hasret azgını sabahların pusu
birbirimizi severken
susmayalım istiyorum hiç
göç haberleri dinenedek
tek göz odalarda...

acemi yazlarda küllendi ömür
simli gülüşler kayboldu duygularda
boş vakitlere kalmadı hiçbir gökkuşağı
ihtiyar yarenliklerde
bir ikindi rüzgarı gibi
sevginin haricinde ömrümüz
ve en çok tenimde kaynayan tuzun
buruk tadında birbirine çok yakın
birbirinin aynası
yalnızlıklarımız
birbirimizi severken
korkmayalım istiyorum hiç
bir tek biz kalsak da ortasında
bütün adsız yoculukların...

---

Bu yazıyı paylaş

Günahı mutluluk olarak görüyoruz! Sırf bizim mutsuzluğumuzdan kaynaklansa da bu durum; mutluluk için her seferinde günahı seçiyoruz. Büyük bir panik, karmaşa içerisinde mutsuzluğun lanetli olduğunu düşünüp, günahlar işleyerek mutluluğa koşmaya çalışıyoruz.

Düşünün; mutsuzluk olmasaydı dünyada... Günahlar elbet olacaktı; çünkü dünyanın kendisi bile günah! Fakat eğer mutsuzluk olmasaydı; mutluluk bu kadar değerli olabilir miydi? Eğer hep gülseydik, bir yerden sonra ağlamayı aramaz mıydık? İnsanın doğasında vardır; hepten sıkılmak. “Yine”yi ister insan, farklı olanı ister. Yine farklı olanı, yine farklı olanı ister. Sürekli yaptığı tek şey budur; farklıyı istemek. Ve istemekten vazgeçemediği iki şeyden biridir farklı.

Güzel olan her şeyi insan mutsuzken yaratıyorken; neden mutluluğa güzel diyor?  Ne demiş Aragon; “En küçük şarkı için nice mutsuzluk gerek.” İnsanı yaratıcılığının sınırlarına ulaşmayı zorlayan ruh haline sokan mutsuzluktan neden kaçıyoruz? Bizi içten içe yediğini nasıl söyleyebiliyoruz?

Biz, bir şeyler yaratmaktan korkuyoruz. Gülerken alıyoruz elimize kalemi, gülerken koşuyoruz laboratuarlara… Farkına varmadığımız şey ise; mutluluğun bizi bir ahmağa çevirdiği. Gözlerimize bir perde çekip, yitip giden değerli şeylerin farkına varmamamıza neden olduğu.

Anlayamadığım şey; nereden geliyor bu mutluluk ısrarı? Mutluyken çok mu verimliyiz? Mutlu olduktan sonra hiç mi derdimiz olmuyor? Hayır, mutluyken ahmağız ve bir şeyler yaratmaktan kaçarız. Verimliliğimiz en alt seviyeye düşer, çünkü bedenimiz mutluluğun verdiği rahatlamayla gevşer ve umursamazlaşır. Hayır, mutlu olduktan sonra hep derdimiz oluyor. Biz ne kadar mutlu olursak olalım, sonu her zaman mutsuzluğa ulaşıyor.

Siz mutluluğu kovalarken, mutsuzluk sizi kovalıyor. Nereye giderseniz, orada mutsuzluk oluyor. Çünkü dünya mutsuzluktan ibaret, atmosfer insanları bir buhrana sokuyor; soluk alma buhranına. Mutluluğun olduğu yerlerde dahi mutsuzluk oluyor. Mutsuzluk, insandır. Mutsuzluk, dünyadır. Mutsuzluk gördüğünüz, göremediğiniz… Mutsuzluk sizsiniz!

-feö.

---

Bu yazıyı paylaş

Sessiz hayatın vazgeçilmez duyguların esirindeyim 

Sabah uyandığımda ıssız çölde hissedercesine yalnızım 

Akşam gün batımını izlerken gözlerimin parlaklığı azalır mı

Sorarım kendime neden karanlığın korkusunu yenemiyorum

Kabarcıkların köpüklendiği zamanları arar olurum gün ağardığında

Zaman geçiverir ayaklarım kaptırır kendini yalın ayak yollara

Çakıl taşların ezdiği parmak uçlarım kanar yavaş yavaş !

Öfkelerim baş kaldırır acının verdiği sevinçlerime inat

Dönülmez umutların peşinden koşarım her daim

Yazar dururum hayallerimle  sevinçlerimi ben...

---

Bu yazıyı paylaş

Kara bir perdenin inmesidir kalbe

ölüm sözcüğünün dile dolanması.

---

dil yorgundur,

kalp suskun...

gözler bir volkan misali akıtmaktadır lavlarını

ve acı hiç olmadığı kadar lal eylemiştir yüreği

ve bu yüzden durmadan sığınmaktadır insanlar

kader sözcüğünün havsalasına

ve bu yüzden ayet ayet örülen muhkem kaleler vardır

hayat denen o büyük uçurumun kıyısına.

---

Kara bir perde inmişse kalbime,

ölüm sözcüğü dolanmıştır dilime.

kuruyup bir çöle dönmüşse gözlerim

kader sözcüğüne sığınmış beklemektedir yüreğim.

//s..d

---

Bu yazıyı paylaş

"Yaşlılığımın da tükenmeye doğru gittiğini bildiğim bu demde beş-on sene sonra hatırınıza gelirsem, beni rahmetle anan çıkarsa, şu sözümü unutmayınız:' Herkes Yaradan'ın eseridir. Bunun için birbirinizi seviniz. Aranızdan iftirayı, dedikoduyu, hırsı, yalanı, hırsızlığı kaldırınız." "

Müteveffa Hoca Mehemmed Efendi

---

Bu yazıyı paylaş

"İnsanlar, neden kavga etmemeli? Hep kavga sebepleri dile getirilir. Peki kavgasız bir yaşam için ne yapmalı? Tüm meselemiz kardeşçe yaşamak. Peki kardeşliği bozanlar belli mi? İnsanlığın şikâyet ettkleri kimlerdir? İşte bu belli değil. Bilinip de söylenmeyen budur, aslında asırlarca."

Müteveffa Hoca Mehemmed Efendi

---

Bu yazıyı paylaş

Kalem alınır ele satırlar dizilir birer birer boş sayfalara

Doldurursun boşlukları anlamlı anlamsız 

Sığdırırsın belki cümleleri farkında olmadan 

Anlam vermiş mi dersin kendince

Oysa anlam kendi içinde gizli , okur kendince yorumlar 

Anlamın anlamsızlığında yargılar belki düşünceleri

Düşünür durursun sezgilerinle bakarsın dağ olmuş hayallerin

Sanma sakın düşünceler yorar seni

Düşüncelerin sağlığından manidardır kelimeler

Anlamın manasında 

---

Bu yazıyı paylaş

Gel-gitlere sığdırmıştık hayatlarımızı..
Birgün bir gittik
Ve bir daha gelemedik kendimize...

ibrahim canpolat

---

Bu yazıyı paylaş

Seni sığdıramıyorum mısralara...

 Olmuyor çingenem;

 Olmuyor!

 Kara gözlerin,

 Büyük geliyor sayfalara;

 Yüreğinin sıcaklığı

 Yakıp tutuşturuyor kalemleri...

 Ki kim bilir

 Kalemi tutan bu eller,

 Kaç kanlı sevdayı yazdı şuursuzca;

 Kaç aşk, kesip attı bileğini...

 Ama sen,

 Kirpiklerine güneşin tutunduğu

 Sen başkasın çingenem!

 Şiirler anlatamıyor seni...

 ZUHAL ERASLAN

---

Bu yazıyı paylaş